بسم رب المهدي
سنگين تر از هميشه غمي روي سينه ام
خيلي دلم براي دو خط روضه لك زده
انگار وقت روضه مادر رسيده باز
دردي كه زخم هاي دلم را نمك زده
حالا رسيده لحظه درهم شكستن
بغضي كه در گلوي من است و ترك زده
در روزهاي سخت همين فاطميه است
شايد خدا دو چشم مرا هم محك زده
از آن شبي كه سوخت در خانه؛ شعله اش
آتش به فرش و عرش و زمين و فلك زده
آتش شراره هاي خودش را كنار در
بر بال زخم خورده آن شاپرك زده
بانوي آسماني اين خاك را؛ عدو
آخر چرا خدا؟ به چه جرمي كتك زده؟
طومار رنج نامه زهراست از ازل
داغي عجيب بر دل انس و ملك زده
سيد رضا والا